Spinning

november 14, 2013

Spinning, hoe hel hemel werd

Met mijn hart in mijn keel loop ik de spinnig zaal in. “Het belangrijkste is dat je door blijft trappen. Niet stoppen met trappen. We gaan een uur fietsen. Wat er ook gebeurt, niet stoppen met trappen. Nooit, nooit.” zegt de instructeur bemoedigend. Ik ben in de hel beland, er is geen uitweg. Hoe kom ik hier levend uit?

Daar is de muziek. Iedereen begint te trappen op de opzwepende maat. In de warming up is het tempo al moordend, dit wordt nog wat. De muziek en de instructeur zorgen voor motivatie. Er is geen tijd voor zorgen, geen ruimte voor gedachten. Met iedere intense ademhaling verdwijnen de gedachten. Alleen de muziek, de motiverende stem van de instructeur, mijn benen en mijn ademhaling zijn er nog.

Tempo en weerstand gaan steeds omhoog, en dan nog meer omhoog. Een paar minuten fiets ik zittend, dan weer staand. Ik fiets heuvels op, door vlakke landschappen, naar de bergtoppen, voorbij al mijn grenzen. Terwijl ik zweet zoals ik nooit eerder gezweet heb, vertelt de instructeur dat dit goed is voor mijn conditie, voor mijn hart en bloedvaten. Mijn hart moet hevig pompen, ik geloof hem meteen. En als hij zegt dat ik van spinning kuiten, benen, heupen en billen om van te dromen van krijg, twijfel ik geen moment aan zijn woorden.
De hel verandert tijdens de les al in haar tegendeel, terwijl ik zo een 600 calorieën verband. Ik voel me heerlijk. Endorfine en adrenaline gieren door mijn lichaam. Ik kan de hele wereld aan.

Reactie Achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *